Είναι κάτι νύχτες που νομίζεις πως το φεγγάρι έχει χρωματίσει ασημένια τη θάλασσα στη Σαντορίνη. Τα πάντα είναι απίστευτα ήρεμα κι ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι ο αργός παφλασμός των κυμμάτων.

Οι νύχτες αυτές, που γυρνάω αργά από τη δουλειά, είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Περπατάω λίγη ώρα στην άκρη της παραλίας με ένα τσιγάρο στο χέρι, κι όταν τελειώσει, αλλάζω πορεία. Τραβάω αργά προς τη θάλασσα και βουτάω.

Κολυμπάω λίγη ώρα και στη συνέχεια γυρίζω ανάσκελα και αφήνω τη θάλασσα να με παρασύρει όπου θέλει εκείνη. Ξαπλωμένη μέσα στο υγρό σκοτάδι χαζεύω τους σχηματισμούς των αστεριών στον ουρανό. Δε σκέφτομαι τίποτα εκείνες τις ώρες. Αδειάζω τελείως το μυαλό μου. Σαν να μην υπάρχει τίποτα εκτός από τη θάλασσα και τα αστέρια.

Προσπαθούσα πολύ καιρό να αδειάσω το μυαλό μου από κάθε σκέψη που με στοίχειωνε, μα δε τα κατάφερνα.

Η θάλασσα όμως, μοιάζει με μεγάλη ζεστή αγκαλιά. Ίσως να κρύβει μέσα της και νύμφες που χαρίζουν τη λήθη. Δε ξέρω.

Νιώθω όμορφα σ’ αυτή την αγκαλιά.

Κι ο χρόνος δεν έχει σημασία.

Όπως δεν είχε ποτέ.

Κυριακή βράδυ αντί για το συνηθισμένο Σαββάτο που περνάω μια βόλτα από το Internet cafe στη Σαντορίνη. Φυσικά είχα πολύ καλό λόγο που απουσίασα χθες. Είχαμε συναυλία στο νησί. Έτυχε τελικά να δω τη Χαρούλα Αλεξίου για πρώτη φορά στη Σαντορίνη. Η συναυλία διοργανώθηκε την ίδια ημέρα με τα πυροτεχνήματα, μια και χθες είχαμε τα Ηφαίστεια εδώ. Μπορώ να πω ότι έχουν περιθώριο εξέλιξης, περίμενα κάτι καλύτερο για πυροτεχνήματα ετήσιας γιορτής του νησιού.

Κι αφού τελείωσαν τα πυροτεχνήματα, ξεκίνησε η συναυλία της Χαρούλας, μια συναυλία αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο. Το οινοποιείο στο οποίο γίνονται οι συναυλίες στο νησί ήταν κάτι περισσότερο από γεμάτο.

Και επειδή δε μπορούσε να τελειώσει έτσι η νύχτα, είπαμε να το συνεχίσουμε λίγο ακόμη στο Tithora.

Γενικότερα δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο για εξορμήσεις, οπότε δε μπορώ να πω ότι έχω φωτογραφίσει ιδιαίτερα πράγματα στο νησί. Ίσως το Σεπτέμβρη να είναι πιο χαλαρά για βολτίτσες.

Μέχρι τότε, οι πιο χαλαρές εικόνες που βλέπω είναι στο σπίτι που μένω.

Εγώ το είπα πως μένω δίπλα στη θάλασσα, δε το είπα;

Αυτά προς το παρόν, δεν έχω άλλο χρόνο, τα λέμε σε μια εβδομάδα ξανά…

Σήμερα σχεδόν όλη την ημέρα την πέρασα στην θάλασσα. Στ’ ανάσκελα. Δε κουνήθηκα από εκεί μέχρι που έφυγε ο ήλιος. Το σπίτι που μένω είναι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Μάλλον για να το θέσω καλύτερα είναι 30 μέτρα από μια σχεδόν έρημη παραλία της Σαντορίνης. Κατά κάποιο τρόπο μοιάζει με ιδιωτική παραλία μιας μικρής γειτονιάς με πανέμορφα σπίτια, στην οποία μένουν κυρίως εργαζόμενοι. Σπανίως θα δω περισσότερα από 10-15 άτομα στην παραλία, στην καλύτερη δε θα δω κανέναν άλλο.

Οι περισσότεροι τουρίστες άλλωστε προτιμούν τις γνωστές παραλίες της Σαντορίνης που γίνεται χαμός. Οπότε οι μικροί θησαυροί μένουν ακόμα ήρεμοι.

Προχθές ξύπνησα αρκετά νωρίς το πρωί. Έφτιαξα έναν καφέ, έκατσα στο μπαλκόνι και είδα το χάραμα να ροδίζει. Είχα αρκετό χρόνο ακόμη μέχρι να φύγω στη δουλειά. Δεν άντεξα στον πειρασμό και βούτηξα στις 7 το πρωί σε μια υπέροχη θάλασσα χωρίς καθόλου κόσμο.

Είχα γράψει κι ένα όμορφο κείμενο εκείνη την ημέρα, με σκοπό να το πληκτρολογήσω την επόμενη φορά που θα ερχόμουν στο νετ καφέ. Δυστυχώς το ξέχασα όπως έφυγα από το σπίτι. Φυσικά είναι λίγο παρανοϊκό για τους υπόλοιπους όταν τους ζητάω να με αφήσουν 1 το βράδυ σαββατιάτικα στο νετ καφε την ώρα που βγαίνουμε για ποτο. Οπότε κάπου εδώ θα σας αφήσω γιατί με περιμένουν κάτι ροκιές σε ένα μπαράκι.