Χαμογέλασα πριν από λίγο με τι φρίκη του Χρήστου Φασούλα, για τις ασκήσεις Μαθηματικών της δευτέρας δημοτικού που έπρεπε να λύσει η κόρη του.
Να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι μητέρα και πιθανότατα δε θα γίνω ποτέ, ούτε εκπαιδευτικός είμαι, οπότε βρίσκομαι αρκετά μακριά από το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα.
Τα μαθηματικά τα αντιμετώπιζα πάντοτε σαν παιχνίδι, ήταν η ώρα της διασκέδασης και ποτέ δε θυμάμαι να διάβασα μαθηματικά. Κρύβουν μια γοητεία και αρκετό νάζι. Αρκεί να μπορέσεις να τα δεις από την πλευρά που πρέπει.
Φρίκαρε ο Χρήστος λοιπόν, και τον φαντάζομαι μαζί με τη γυναίκα του να πασχίζουν με δεκάδες πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, χωρίς να μπορούν να λύσουν μια άσκηση της δευτέρας δημοτικού.
Στα πολύ παλιά τα χρόνια, οι άνθρωποι ήταν περισσότερο πρακτικοί. Παρ’ όλο που θεωρητικά ήταν αγράμματοι σε σχέση με τις σημερινές γενιές. Μετρούσαν με τα δάχτυλα, με ξυλάκια, με χαρακιές στο χώμα, με μπίλιες, με ότι έβρισκαν.

Αν ο Χρήστος, έδινε στην κόρη του μερικές αληθινές χάντρες, ή έστω την άφηνε να ζωγραφίσει, είμαι σίγουρη πως η πιτσιρίκα θα έβρισκε όχι δύο αλλά πολύ περισσότερες λύσεις για το πρόβλημα των μαθηματικών της, μόνη της, χωρίς να χρειάζεται να είναι Αϊνστάιν.
Πιθανότατα υπάρχουν πολλά στραβά στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν αντιλέγω. Κάποιες φορές όμως, βλέπουμε τα πράγματα πολύπλοκα χωρίς να είναι. Θεωρώ σημαντική τη δημιουργική σκέψη και το παιχνίδι. Περισσότερο από το “διάβασμα”.
Τα παιδιά είναι περισσότερο δημιουργικά από ότι πιστεύουμε αν τα αφήσουμε ελεύθερα. Και τα μαθηματικά, μπορούν εύκολα να γίνουν από βαρετό μάθημα παιχνίδι. Αρκεί να σκεφτόμαστε απλά…