Από τότε που έπαψα να δίνω σημασία στην κίτρινη πλευρά των blogs, συμπάθησα το blogging περισσότερο.
Είναι ένα στάδιο που αναγκαστικά το περνάς σαν νέος blogger. Σαν την ανεμοβλογιά. Μετά μαθαίνεις να μη δίνεις σημασία, αποφεύγεις τις κακοτοπιές κι έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο.
Ένας από τους λόγους που με εκνευρίζουν οι ομαδικές αποστολές γραμμάτων και τα e-mail, είναι επειδή δε μπορώ να κάνω αυτό…
Τι να βάλω στο ταπεράκι με το νερό; τις σφραγίδες των φακέλων ή τα bytes;
Η σχέση μου με τα γραμματόσημα ξεκίνησε πολύ παλιά. Είχα καταστρέψει μια συλλογή με σφραγισμένα γραμματόσημα του αδερφού μου όταν ήμουν 11. Τα είχα κολλήσει με σελοτέιπ σε ένα τετράδιο.
Και ναι, ένιωθα τύψεις για πολλά χρόνια. Κυρίως γιατί δε γνώριζα τι αξία είχαν. Ευτυχώς ήταν φτηνές σειρές του ‘70 τελικά. Το έμαθα πριν μερικά χρόνια όταν τις εντόπισα κάπου online και τις αγόρασα. Ασφράγιστες.
Το πρώτο μας κερί, θα είναι προϊόν ανακύκλωσης. Σίγουρα όλοι έχετε απομεινάρια από καμένα κεριά, τα οποία συνήθως πετάτε στα σκουπίδια.
Κακές συνήθειες που αποκτήσαμε με τα χρόνια είναι αυτές. Η ΔΕΗ άλλωστε, μας προσφέρει το φως εδώ και χρόνια. Τα κεριά έχουν αποκτήσει τελείως διακοσμητικό ρόλο.
Αν αρχίσετε να φτιάχνετε κεριά και δείτε το κόστος της παραφίνης ανα κιλό, θα δείτε τα απομεινάρια των κεριών σας με διαφορετικό τρόπο.
Για να δούμε τι κάνω με τα απομεινάρια των κεριών και τι πετάω στα σκουπίδια μου…
Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε πως έχω συγκεντρώσει τα απομεινάρια από 3 κεριά. Αυτή τη στιγμή δε με ενδιαφέρει να κάνω κάποιο διακοσμητικό κερί. Με ενδιαφέρει να δείξω την απλή κατασκευή ενός νέου κεριού, από τα υπολείμματα παλιών κεριών. Το κερί αυτό θα είναι δεύτερης ποιότητας. Δε θα το χρωματίσω μια και ήδη υπάρχουν χρωστικές, ούτε θα του βάλω άρωμα. Θα το δημιουργήσω, για να μου κάνει παρέα η φλόγα του τις νύχτες που πληκτρολογώ τα κείμενα μου.
αφήσαμε τον άμμο να σκουπίσει…
Πάσα στον άμμο λοιπόν, για να μάθετε τι έγινε τη μέρα που συναντηθήκαμε…
Το πιο σημαντικό μέρος στη διαδικασία κατασκευής ενός κεριού είναι η τοποθέτηση και η επιλογή του φυτιλιού. Δε θα ασχοληθώ πολύ με την επιλογή του φυτιλιού. Κι αυτό γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία και μάλιστα τυποποιημένη στα καταστήματα με είδη χόμπυ.
Ο καθένας ας ψάξει στην περιοχή του και ας πειραματιστεί με τα διάφορα μεγέθη. Αυτό που έχω να σημειώσω μόνο, είναι πως η σωστή καύση ενός κεριού εξαρτάται κυρίως από την καλή επιλογή φυτιλιού.
Ας ξεκινήσουμε όμως…
Χρησιμοποιώ συνήθως 4 πράγματα. Το καλούπι μου, ένα κομμάτι φυτίλι, πλαστελίνη και φαρδιά κολλητική ταινία. Στο εξωτερικό κυκλοφορούν πιο ειδικά υλικά, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Και η πλαστελίνη με την ταινία μια χαρά δουλειά κάνουν.
Για να μην αρχίσω να ουρλιάζω που δε μπορώ να κοιμηθώ από χμ… άσε δε το λέω, κάτι πρέπει να κάνω. Οπωσδήποτε. Τα ναρκωτικά δε τα άρχισα ακόμα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Άλλωστε έχω και μαγαζάκι στη γειτονιά μου που στεγάζεται σε κρατικό κτίριο. Τώρα θα μου πεις ότι δε φτάνουν για όλους, οκ αυτό είναι άλλο θέμα. Πάσο.
Οπότε ας συνεχίσω το blogging. Κοστίζει και λιγότερο από την πρέζα.
Πάμε να φτιάξουμε κεριά.
Προς το παρόν λέω να σας συστήσω μερικούς φίλους μου.
Μερικά από τα καλούπια μου. Επίσημα και ανεπίσημα.
Ας ξεκινήσω τις συστάσεις από τα ανεπίσημα. Ταπεράκια και πλαστικά σκεύη σε διάφορα σχήματα τα οποία τρύπησα πολύ προσεκτικά στο κάτω μέρος για να περνάω το φυτίλι. Προσοχή, δεν κάνουν όλα τα είδη πλαστικού για κατασκευή κεριού. Αν αρχίσετε το σπορ, το πιθανότερο είναι να πετάξετε πολλά ταπεράκια μέχρι να βρείτε τις ποιότητες πλαστικού από τις οποίες μπορεί να βγει το κερί. Επίσης, μια και δεν είναι αυτός ο λόγος ύπαρξης τους, καταστρέφονται μετά από κάποιο διάστημα χρήσης. Ειδικά αν χρησιμοποιείτε αρώματα.
Τα επίσημα καλούπια μου, αναγκάστηκα να τα παραγγείλω απο Αμερική. Είναι μεταλλικά και με βολεύουν αφάνταστα. Τα ταχυδρομικά τσούζουν ιδιαίτερα.
Χρώματα, φυτίλια και αρώματα. Το μόνο απαραίτητο φυσικά είναι το φυτίλι. Σε περίπτωση που δε μπορείτε να βρείτε φυτίλι, μπορείτε να αγοράσετε βαμβακερό σπάγγο. Αν ο σπάγγος περιέχει συνθετικό την κάτσατε.
