Παρακολουθώ από μακριά την ιστορία της Αμαλίας Καλυβινού. Μου ζήτησε κάποια ανώνυμη φίλη να φτιάξω και ένα banner για την υπόθεση, αλλά αρνήθηκα ευγενικά αναφέροντας πως θα το έκανα μόνο αν μου το ζητούσε η ίδια η Αμαλία.
Δεν έχω σχολιάσει στο blog της. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να της γράψω…
Είναι στιγμές που απλά νιώθεις πως δεν έχεις λόγια. Δε ξέρεις τι να πεις.
Καρκίνος… Ελληνικό σύστημα υγείας… Αμαλία… Κώστας… και τόσοι άνθρωποι ακόμα…
Την Αμαλία την μάθατε…
Ο Κώστας ποιός είναι θα με ρωτήσετε οι περισσότεροι…
Σωστά…
Ο Κωστας λοιπόν, είναι ένας φίλος μου.
Ένιωθε πόνους στη μέση του. Οι γιατροί στην Ελλάδα του έλεγαν πως έφταιγαν τα παραπάνω κιλά του για τους πόνους αυτούς. Του έλεγαν να κάνει δίαιτα για να πάψει να πονάει και του χορηγούσαν απλά mesulid για τον πόνο.
Ο Κώστας…
Σήμερα ζει στη Γερμανία και προσπαθεί να νικήσει τον καρκίνο.
Ο Κώστας…
Δεκαπέντε χρόνια ζούσε στην Ελλάδα με ενάμησι μέτρο καρκίνου στη σπονδυλική του στήλη.
Ο Κώστας…
Τον γεμίζαν ψυχοφάρμακα, τον κλειδώναν σε ψυχιατρεία στη Γερμανία και προσπαθούσαν με καραμέλες να του βγάλουν λόγια για να δουν αν είναι τρελός.
Ο Κώστας…
Που τα πάθη του Χριστού είναι λιγότερα σε σχέση με αυτά που έχει περάσει ο ίδιος.
Ο Κώστας…
Που περίμενε με αγωνία να βρεθεί έστω κι ένας χειρούργος να αναλάβει να βγάλει τον καρκίνο από τη σπονδυλική του στήλη.
Ο Κώστας…
Που έκανε την εγχείρηση και κατάφερε να βγει ζωντανός. Οι γιατροί του έλεγαν έξω από τα δόντια πως υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να αντέξει την εγχείρηση και πιθανότατα θα έμενε ανάπηρος. Ελπίζω μια μέρα να περπατήσει ξανά για να έρθει να με βρει όπως μου λέει.
Ο Κώστας…
Που τα φάρμακα που λαμβάνει σήμερα είναι ικανά να σκοτώσουν ακόμα και ελέφαντα. Όταν καταφέρει να νικήσει τον καρκίνο, θα χρειαστεί σκληρή αποτοξίνωση μέχρι να συνέλθει.
Ο Κώστας…
Που συνήθιζε να μου περιγράφει με λεπτομέρειες όλα όσα περνούσε.
Ο Κώστας…
Που αν δει το σημερινό μου Post θα με βρίζει ανελέητα.
Ο Κώστας…
Που παρά την τραγική, δική του κατάσταση, ανησυχούσε για μένα.
Η Μαίρη…
Γνωστή στο internet ως magica.
Η Μαίρη…
Που δεν αντέχει πλέον να ακούει για νοσοκομεία και καρκίνο γιατί δεν της έχουν μείνει λόγια.
Η Μαίρη…
Που όταν νιώθει αδύναμη να βοηθήσει, επιλέγει τη σιωπή.
Συγνώμη…
μα δεν έχω άλλες αντοχές…