Ένα νέο βιβλίο, φροντισμένο σαν ολοκαίνουργιο μικρό καραβάκι, σάλπαρε για το πρώτο του ταξίδι στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Κύμματα ίσως θα βρει πολλά στη διαδρομή του, μα το έχουν φροντίσει με αγάπη. Γερό σκαρί και όμορφο, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.
Τελικά ο aggregator έχει γίνει το δικτυακό μου pet. Μου τρώει αρκετό χρόνο αλλά με ξεπληρώνει κιόλας. Παίζω και μαθαίνω ουσιαστικά. Το βλέπω περισσότερο ως πρόκληση και μου αρέσει. Συν του ότι μπορώ να τον φτιάξω όπως τον θέλω 
Είχαμε διάφορες αλλαγές τελευταία. Φυσικά δε γίνονται με γρήγορους ρυθμούς, δε φτάνει το 24ωρο. Οπότε το αναπτύσσω κομμάτι-κομμάτι.
Αυτές τις μέρες λοιπόν…
γράφτηκε πολλά χρόνια πριν, τελειώνα τη Β’Λυκείου στο πρώτο τμήμα Προγραμματισμού που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Ξεκίνησα χωρίς υπολογιστή θυμάμαι (αργότερα κατάφερα να αποκτήσω έναν μεταχειρισμένο Amstrad 6128).
Βαθμοί παράλογοι. Χτυπούσα 20αρια στα μαθήματα ειδικότητας και τα μαθηματικα, πάτωνα στα υπόλοιπα στο όριο της βάσης. Κοίταζα για ώρα τον κέρσορα να αναβοσβήνει σε μια κατάμαυρη οθόνη. Και τότε ψιθύρισα την θεϊκή ατάκα…
“Δε θέλω να περάσω τη ζωή μου μπροστά σε μια μαύρη οθόνη, θέλω χρώματα να βλέπω…”
Παράτησα τον Προγραμματισμό και με μαμουνιά ξαναγύρισα στο Γενικό χωρίς να επαναλάβω τη Β’Λυκείου. Παράνομο μεν αλλά βοήθησαν λίγο και οι παλιοί μου καθηγητές και το κουκουλώσαμε.
Κ ι έτσι, μετά το μεγαλύτερο ανέκδοτο της ζωής μου ακολούθησε ένα μεγαλύτερο λάθος.
Κάποια στιγμή αργότερα…
Είδα για πρώτη φορά Windows και χρώματα…
Πολλά χρόνια αργότερα… συνεχίζω να περνάω τη ζωή μου μπροστά σε μια οθόνη. Έγχρωμη…
αν πλακώσει κατά δω η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος να ψάξει υλικό διακίνησης πορνογραφίας επειδή έγραψα αυτό. Μου έστειλε το Γουρούνι το κείμενο επίσημης δημοσίευσης για μια σύλληψη ιδιοκτήτη ΧΧΧ ιστοσελίδας στη Λαμία.
Ταυτοποίηση δε κάνουμε και ούτε μπορούμε βεβαίως βεβαίως. Μη μας κυνηγήσουν και για συκοφαντική δυσφήμιση(δε λέει).
Αυτό που ξέρω πάντως, είναι πως επισκέφτηκα την ιστοσελίδα χθες από περιέργεια όταν είδα το παράξενο referrer και αντί για τη … γνωστή θεματολογία είδα να καταγράφεται φαρδιά πλατιά σε μια λευκή σελίδα η ΙP μου.
Συζητούσα με μια φίλη-blogger σήμερα και σκεφτόμουν πόσο ευαίσθητοι είναι οι δικτυακοί μικρόκοσμοι μας. Μπορούν ξαφνικά να σκάσουν και να αρχίσει η αυτολογοκρισία.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ξεκίνησαν διάφορες εφημερίδες να δημοσιεύουν χωρίς άδεια κείμενα blogger και διάφορα blogs προσωπικού κυρίως χαρακτήρα να βάζουν λουκέτο.
Στο εξωτερικό που είναι πιο αναπτυγμένο το φαινόμενο των blogs τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Δεν έχει σημασία αν γράφει κάποιος με ένα ψευδώνυμο ή με το κανονικό του όνομα. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μας ταυτοποιούν αν γράφουμε καταστάσεις από τη ζωή μας.
Και ήρθε η στιγμή λοιπόν, να νιώσω μια περηφάνεια(εώς και δύο) και να θεωρήσω το ιστολόγιο μου πετυχημένο και εμένα μια καταξιωμένη blogger (κάτσε ντε θα κατέβω από το καλάμι, μη με τραβάς από το μανίκι).
Φυσικά αυτό δεν έχει να κάνει με την πληθώρα δημοσιεύσεων σε διάφορα έντυπα για τον δικτυακό τούτο τόπο. Ούτε έχει να κάνει με τη σφήνα που μου είχε κολλήσει στον εγκέφαλο και έμελλε το RSS Prisoners να γίνει η πιο διάσημη δουλειά μου σε επίπεδο γραφιστικής. Σιγά τα ωά. Η τσέπη μου εξακολουθεί να είναι άδεια και εγώ χωρίς δουλειά.
