Μετά από λεκτική διαμάχη του Παναγιώτη Βρυώνη με την δημοσιογράφο/blogger Mirantolina μπήκε ένα μικρό λουκετάκι κι έκλεισε ο feed aggregator monitor .
Εύχομαι ο Παναγιώτης να αλλάξει σύντομα γνώμη και να το ανοίξει και πάλι, όμως είναι δικαίωμα του τελικά μια και το monitor ήταν εξαρχής μια προσωπική του προσπάθεια.
Αυτό που με στεναχωρεί είναι η καταραμένη όπισθεν του ελληνικού internet. Όλο πίσω πηγαίνουμε αν δεν το έχετε προσέξει.
Αφορμή στάθηκε πάλι άρθρο του Έθνους που αναφέρει μια ακόμα περίπτωση διαδικτυακού πολέμου για την Ελληνική Ιστορία.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι νέο. Υπάρχει εδώ και χρόνια, άλλες φορές με ιστοσελίδες των Σκοπίων και άλλες με ιστοσελίδες της Βουλγαρίας. Θυμάμαι και πριν χρόνια μια μεγάλη κινητοποίηση που είχε γίνει εναντίον μιας μεγάλης μηχανής αναζήτησης του εξωτερικού που στο keyword Ελλάδα έβγαζε στα πρώτα (πληρωμένα) αποτελέσματα ιστοσελίδες που δυσφήμιζαν την χώρα μας και αλλοίωναν την ιστορία.
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Σήμερα θα δούμε μια μεγάλη διαφορά μεταξύ blogger και δημοσιογράφων ή αν το θέλετε αλλιώς ενός επίσημου εντύπου ευρείας κυκλοφορίας και ενός blog.
Σε αντίθεση λοιπόν με τον πολύ ευγενικό δημοσιογράφο του Έθνους (τώρα δε κόβω το χέρι μου πως δεν είναι πιθανόν ανώνυμος blogger και ο ίδιος) εγώ μπορώ με ιδιαίτερη άνεση να εκφραστώ όπως ακριβώς θέλω διαβάζοντας το συγκεκριμένο θέμα για τον υπεράνω πάσης υποψίας “κύριο” από την Έδεσσα που δε του σηκωνόταν αν δεν έβλεπε κωλαράκια μωρών.
Μπορώ επίσης να ευχηθώ για το νέο έτος, τόσο σε αυτόν όσο και στα δυο καθήκια που λέγονται γονείς να τους γαμάνε μέχρι να ψοφήσουν και οι κηδείες τους να γίνουν θέμα μεσημεριανών τηλεοπτικών εκπομπών.
Μετά τιμής
- magica -
Τέσσερα κεριά έκαιγαν απαλά φωτίζοντας το σκοτεινό δωμάτιο. Η νύχτα ήταν τόσο ήσυχη που μπορούσες να τα ακούς να σιγοψιθυρίζουν…
“Είμαι η Ειρήνη, όμως κανένας δε φροντίζει να διατηρεί τη φλόγα μου, μάλλον θα πρέπει να αποχωρήσω”, ακούστηκε να ψιθυρίζει το πρώτο κερί και αργόσβησε.
“Είμαι η Πίστη, μα κανένας δε φαίνεται να με χρειάζεται πλέον, οπότε δεν υπάρχει νόημα να παραμένω αναμμένη”, είπε το δεύτερο κερί την ώρα που ένα απαλό αεράκι έσβηνε τη φλόγα του.
“Είμαι η Αγάπη, δεν έχω την αντοχή να διατηρήσω τη φλόγα μου. Οι άνθρωποι δε μου δίνουν σημασία και δεν κατανοούν την αξία μου. Έχουν πάψει να αγαπάνε ακόμα και τα πιο κοντινά τους άτομα.” ψιθύρισε το τρίτο κερί και έσβησε.
Ένα μικρό κοριτσάκι άνοιξε ξαφνικά την πόρτα και μπήκε στο δωμάτιο. Κοίταξε τα σβησμένα κεριά και με βουρκωμένα μάτια τους είπε: “Γιατί δεν είστε αναμμένα; Θα έπρεπε να είστε αναμμένα μέχρι το τέλος”
Τότε μοναχά μίλησε το τέταρτο κερί. “Μη κλαις, της είπε. Όσο υπάρχω εγώ και διατηρώ τη φλόγα μου, μπορούμε να ανάψουμε και πάλι τα σβησμένα κεριά. Το όνομα μου είναι Ελπίδα…”
τριγυρνάνε στην άκρη του μυαλού μου…
νέος χρόνος ήρθε μόλις, μα πες μου τι θα αλλάξει;
άναψα το κερί που έφτιαξα χθες,
και είναι η φλόγα του η συντροφιά μου
