Είχε χειμωνιάσει πια και τα χωράφια που φιλοξενούσαν τα καλαμπόκια είχαν μεταμορφωθεί σε χώρο προσγείωσης για τις περαστικές χήνες. Ο Νέστος ανήκει άλλωστε στο δρόμο της μετανάστευσης τους. Το μεγάλο δάσος αν και φαινομενικά περιφραγμένο και απαγορευμένο για τα μάτια του κόσμου, παρέμενε από τους αγαπημένους τόπους των λαθροκυνηγών. Πολλά πολλά δεν είχα με τα ενδότερα του δάσους, δε με έπαιρνε να το διακινδυνεύω τόσο πολύ, άλλωστε γνώριζα πως πυροβολούν ότι κινείτε εκεί μέσα.

Άναψα το τζάκι και χαμογέλασα στις δύο νυχτερίδες που είχαν μπει από την καμινάδα για να πέσουν σε χειμέριο ύπνο μέσα στη μεγάλη αίθουσα του κέντρου ενημέρωσης. Δεν θέλησα ποτέ να τις διώξω, τις αγαπάω κατά κάποιο τρόπο τις νυχτερίδες και πρώτη φορά ήρθαν τόσο κοντά μου. Οι ελάχιστοι επισκέπτες που ερχόταν ξαφνιαζόταν όταν με άκουγαν να τους λέω να προσέξουν μην τις ξυπνήσουν. Δεν ήταν πρόβλημα όμως, σπάνια έβλεπες επισκέπτες να διαβαίνουν την είσοδο. Ώρες ώρες ένιωθα σαν τους τύπους που πετούσαν τους φελούς στην διαφήμιση κάποιου ουΐσκι.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Με το άρωμα της αλμύρας μέσα στη νύχτα βούτηξα στην αγκαλιά της θάλασσας που δεν ήταν κρύα μα ζεστή, σα να περίμενε για να μου χαρίσει το χάδι της μέσα στον Σεπτέμβρη.

Το φωτισμένο κάστρο από ψηλά συναγωνιζόταν το φεγγάρι σε ομορφιά και οι κιθάρες στην παραλία γέμιζαν με αγαπημένες μελωδίες και γνώριμες φωνές την ατμόσφαιρα. Στέγνωσα τα μακριά μαλλιά μου δίπλα στη μικρή φωτιά μας με ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί στο χέρι. Κι έμεινα εκεί με την αλμύρα στο σώμα μου και κάθε άλλη σκέψη μακρυά μου.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Το λεωφορείο εγκλωβίστηκε σε μια στενή στροφή και διέκοψε την κυκλοφορία μια και κάποιος ανεύθυνος είχε επιλέξει το χειρότερο σημείο για να παρκάρει το αυτοκίνητο του. Πολλαπλά κορναρίσματα ακούστηκαν στη συνέχεια μα δεν εμφανιζόταν κανένας για να πάρει το αυτοκίνητο.

Στα πίσω καθίσματα δυο νεαρά παιδιά συζητούσαν με δυνατή φωνή….

- Εγώ σε είχα προσέξει πριν να μπω στο λεωφορείο. Όπως ήμουν στη στάση και περίμενα με σκούντηξε η φίλη μου και μου είπε “άντε τυχερούλα έχει κι έναν ωραίο μέσα στο λεωφορείο”

- Εκεί κοντά μένεις; ρώτησε το παλικάρι με ένα χαρακτηριστικό αξάν στην προφορά του.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται.

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος

το νου σου ε;

————————————

Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

————————————-

Η Κατερίνα αυτοκτόνησε στις 3-10-1993

———–

Αντί υστερόγραφου: Να θυμηθώ να γράψω για την Κατερίνα Γώγου σχολίασα χθες στο blog Epsilon. Και το είχα στο μυαλό μου για αρκετές ώρες. Μα βρήκα τυχαία τα κείμενα του GGL και μετά βρήκα και άλλα κείμενα σε άλλα blog. Και χαμογέλασα που τη θυμούνται. Έκλεψα και κάτι φωτογραφίες από τα blog τους κι έφτιαξα μια σύνθεση την ώρα που χάραζε. Για κείνην και για μένα.

Κείμενα για την Κατερίνα θα βρείτε στους συνδέσμους που ακολουθούν:

- a WIND OF SUCH VIOLENCE(KATERINA GOGOU 1) - ιστολόγιο Greek Gay Lolita

- in THE END IT’S ALL NICE(KATERINA GOGOU 2) - ιστολόγιο Greek Gay Lolita

- the NIGHT OF THE HUNTER(KATERINA GOGOU 3) - ιστολόγιο Greek Gay Lolita

- As thine, all thine, and nought of me - ιστολόγιο ΜΟΥΤΡΑ

- Κατερίνα Γώγου (1940-1993) - ιστολόγιο Truth only in Mind

Αν θέλετε την εικόνα σε μεγάλο μέγεθος πατήστε στην μικρογραφία.

[Note: Το παρακάτω θέμα αφορά καταστάσεις από το παρελθόν που πλέον δεν έχουν κανένα νόημα]

Προς αποφυγείν (άλλων) παρεξηγήσεων παραθέτω τον προσωπικό μου δεκάλογο σχετικά με τα Linkblogs διότι παρατήρησα σχετική δυσαρέσκεια αυτές τις μέρες. Χαίρομαι που ο Vrypan άλλαξε το “δημοφιλή” σε Buzz μήπως και αποφύγουμε κακίες.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Και χαθήκαμε, και αλλάξαμε…

Γιατί ξέρεις έτσι είναι η ζωή, διαμορφώνεσαι στο πέρασμα της.

Κατέβηκα χθες στην πλατεία να ακούσω το Ρασούλη με με μια παρέα. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος μας χάρισε μια όμορφη βραδιά. Φυσικά την παράσταση έκλεβε ένας πιτσιρίκος κιθαρωδός εκ του προχείρου που τριγυρνούσε ανενόχλητος στη σκηνή με μια πλαστική κιθάρα ροκάροντας.

Έρχονται εκλογές που λέτε οπότε ο Δήμαρχος αποφάσισε φέτος να οργανώσει διάφορα events στις πλατείες της περιοχής ώστε να μπορεί να ρίχνει κι ένα χορό με την Πατουλίδου. Από του χρόνου ξέρετε εσείς, κομμένα αυτά, στις επόμενες εκλογές πάλι.

Διαβάστε τη συνέχεια »