Κι όσο κι αν το δοκίμασα αποσυνδεμένη, επέμενε εκεί, να δείχνει πάντα τσεκαρισμένο το Blogger με τον κέρσορα να αναβοσβήνει απαιτητικά στο πεδίο του Username. Χαμογέλασα καθώς σκεφτόμουν πως λάθος δε μπορεί να γίνει αν το χέρι κάποιου δεν επιλέξει να τσεκάρει το Anonymous…

choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης
Φωτογραφία: Θοδωρής

Σήμερα βρήκες να λείπεις;

Λάθος μέρα διάλεξες σου λέω. Θα σου έφτιαχνα και εσένα ένα καφεδάκι να κάτσουμε παρέα στο μπαλκόνι να τους χαζεύουμε ρε μάνα. Έτσι για να βγάλεις το άχτι σου.

Πόσα χρόνια μένουμε εδώ ρε μάνα; Κάτσε να θυμηθώ. Το 1979 ήτανε θαρρώ που ήρθαμε. Θυμάσαι ρε μάνα; Πιτσιρικάκι εγώ κι εσύ να λες απελπισμένη πως θα μας φάνε οι λύκοι εδώ που ήρθαμε. Δεν είχε λύκους μάνα, αλήθεια σου λέω, μόνο χωματόδρομους είχε και δυο-τρεις γείτονες. Αλλά είχαν όραμα μάνα, μετά μας φτιάξανε και δρόμους να μην γεμίζουμε λάσπες. Θυμάσαι μάνα τότε που μαζευόταν όλη η γειτονιά και πήγαινε με τα πόδια στο δημαρχείο για να πετάξει αυγά; Αρχές του ‘80 ήτανε και πιο εύκολο θα ήταν να μαντέψεις τους αριθμούς του λόττο που δεν υπήρχε τότε παρά το ποιές ώρες θα είχαμε νερό στα σπίτια μας.

Που είσαι ρε μάνα σήμερα που δεν έπρεπε να λείπεις;

Πόσες σκούπες χάλασες ρε μάνα από τότε; θυμάσαι; Κάθε πρωί ξυπνάς και καθαρίζεις το δρόμο από τα σκουπίδια και τα πεσμένα φύλλα των δέντρων.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μπεζ καναπές

που έκανε το λάθος να βρεθεί στο pc μου…

κι έτσι μεταμορφώθηκε σε έναν πολυθέσιο κόκκινο καναπέ

για το header του e-saloni

Και εκεί που ακούω αμέριμνη ως συνήθως το rockradio online…

ξαφνικά ακούω πενιές μπουζουκιού!

ώπα λέω τι έγινε… δε μπορεί… εγώ rockradio ακούω…

οι πενιές του μπουζουκιού επέμεναν όμως σε γνωστή μελωδία και μια φωνή άρχισε να τραγουδάει “knock knock on the heavens door…”

…………………………

…………………………………………………………….

HELPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP

Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα. Έχω αναλωθεί τόσο πολύ αυτές τις μέρες με σχόλια εδώ κι εκεί που ήταν καλύτερα να κάνω αποτοξίνωση παρέα με κώδικες και να μαλώνω μόνο με τα div και τα css που δε γουστάρουν τον Internet Explorer απ’ ότι μου εμπιστεύθηκαν ψιθυριστά.

Ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο καφέ τελειώσαν και τα τσιγάρα μου. Κώδικας χωρίς τσιγάρα δε παλεύεται και το μαγαζάκι στη γωνία θα άνοιγε στις 7.00 όπως κάθε μέρα. Έτσι αποφάσισα να κάνω μια επίθεση στο νεροχύτη για να εξουδετερώσω τα άπλυτα πιάτα που κόντευαν να φτάσουν μέχρι το ταβάνι και να ξεγελάσω λιγάκι το χρόνο. Συνήθως σε τέτοιες ανιαρές διαδικασίες σκέφτομαι ότι να ‘ναι. Κι έτσι έγινε το flashback…

Διαβάστε τη συνέχεια »