Τα χρόνια περάσαν τον είδανε όλοι και ήταν πολύ ευτυχισμένος
οι νέοι γεράσαν και φύγαν οι γέροι και φεύγει και αυτός ο καημένος
μαζεύεται πλήθος να τον χαιρετήσει κανένας πια δε γελάει
στα ουράνια ο Γαρύφαλος βρίσκεται τώρα και με τους αγγέλους μιλάει
αν θέλετε την εικόνα σε μεγαλύτερη ανάλυση πατήστε στην μικρογραφία
Την παροιμία την ξέρετε έτσι;
Είμαι σε υπερένταση, στο μυαλό μου στριφογυρίζουν 45.000 ιδέες με τρελλή ταχύτητα. Κάπως πρέπει να εκτονωθώ, κάτι πρέπει να κάνω.
Ένα άρθρο προσπαθώ να ετοιμάσω εδώ και 2 μέρες κι όλο το αφήνω μισό γιατί στην πορεία ανακαλύπτω άλλα πράγματα που θέλω να γράψω ή να κάνω.
Λοιπόν,
Ενώ η ώρα Ελλάδος είναι 3.29 π.μ. την ώρα που τηγανίζω πατάτες για να φάω το μεσημεριανό μου ως γνήσια νυχτερίδα που έχω γίνει (μήπως να αλλάξω ημισφαίριο; ή έστω να μετακομίσω στην Ικαρία βρε παιδί μου που θεωρείται νορμάλ), τι έλεγα;
Α ναι, κι όπως τηγανίζω πατάτες λοιπόν και ακούω το λάδι να τσιρτσιρίζει στο τηγάνι ταυτόχρονα με τον Sting στα ηχεία που μου είχε κάνει δώρο ο πρώην μου όταν γνωριστήκαμε, προσπαθώ να σκεφτώ τι διάολο να κάνω. Τα πράγματα είναι σκατά. Μάλλον όχι, είναι πιό σκατά κι από τα σκατά.
Περίπτωση Α : Ξαναρχίζω να δουλεύω ως ανεξάρτητη γραφίστρια
“Ά! δε σου είπα. Στις τάδε του μήνα είπαν ότι θα βάλουν adsl στο χωριό.”
Κοίταξα τις πληκτρολογημένες λέξεις στο παράθυρο του messenger μου και το μυαλό μου ταξίδεψε σε μια άλλη εικόνα.
“Ξέρεις τι μου θυμίζεις;” τον ρώτησα μέσω του πληκτρολογίου μου, σε μια προσπάθεια να του μεταδώσω την εικόνα των σκέψεων μου.
“Μου θυμίζεις ένα φθαρμένο τετράδιο της θείας μου. Το βρήκαμε με την ξαδέρφη μου σε ένα παλιό μπαούλο από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου. Παλιοκαιρισμένο και κιτρινισμένο με διάφορες σημειώσεις μέσα. Κάπου εκεί λοιπόν, θυμάμαι πως διάβασα ανάμεσα στα άλλα το εξής:
Πριν από πάρα πολλούς αιώνες είχε γίνει μια επιλογή ανάμεσα σε αρκετά αξιόλογα κατασκευάσματα που μέχρι τις ημέρες μας είναι γνωστά σαν τα Εφτά θαύματα της αρχαιότητας. Από τα θαύματα αυτά μας έμεινε μόνο η Πυραμίδα της Γκίζας.
Έτσι, κάτι που ξεκίνησε σαν μια απλή ιδέα ενός ατόμου, υιοθετήθηκε στη συνέχεια από πάρα πολύ κόσμο και βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη. Ήρθε ο καιρός για ένα update σκέφτηκε ο Ελβετός Bernard Weber το 2001 κι έτσι ξεκίνησε τις προσπάθειες του για την ψηφοφορία των “Νέων Εφτά θαυμάτων του Κόσμου”.
Πόσο τυχαία και άσχετα πράγματα μπορεί να ταξιδέψουν κάπου το μυαλό σου;
Κάπως έτσι έγινε και σήμερα. Με μια απλή ερώτηση που μου έκανε ένας δικτυακός φίλος για κάποιο πρόγραμμα σε Linux. Μα εγώ δεν έχω Linux κι έτσι μου έδωσε ένα σύνδεσμο για να δω τις ιδιότητες του προγράμματος. Εντυπωσιακό το πρόγραμμα θα έλεγα όμως… όπως παρουσίαζαν τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του, είδα ξαφνικά να επεξεργάζονται κάποιες εικόνες απο μια ταινία.
Χαμογέλασα και θυμήθηκα αμέσως το λαβύρινθο, μια ταινία της δεκαετίας του ‘80 με τον David Bowie. Και είδα τις εικόνες στο μυαλό μου πριν τις αναζητήσω στο YouTube. O Jareth και η Sarah, o αλλόκοσμος και τα περίεργα πλάσματα, η ευχή που δεν έπρεπε να κάνει η Sarah, ο έρωτας του Jareth, οι εκπληκτικές σκηνές του λαβύρινθου, η μαγική σφαίρα και η 13η ώρα στα ρολόγια, η αναζήτηση του μικρού αδερφού και τέλος η δύσκολη απόφαση. Μια ταινία των παιδικών μου χρόνων που τη θυμάμαι χαμογελώντας και θα ήθελα να την ξαναδώ.
Ήθελα πολύ να τη μοιραστώ μαζί σας, μα ήταν δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στα πολλά video που έχει το YouTube για αυτή την ταινία.
