Μετά από μερικούς πειραματισμούς δημιουργήσαμε τα 2 πρώτα μας template χρησιμοποιώντας τον κώδικα του Νέου Blogger.

Και τα δύο ξεκίνησαν να σχεδιάζονται με βάση το default template minima.

Το δικό μου είναι σε φωτεινές αποχρώσεις. Demo του μπορείτε να δείτε εδώ ενώ μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα απο το BlogSpace.

Το δεύτερο template το έκανε ο Prince of Dakar και είναι σε σκούρες αποχρώσεις. Demo του μπορείτε να δείτε εδώ και φυσικά μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από το BlogSpace.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

prince of dakar: Ρε συ, το monitor έβαλε διαφήμιση στα κινέζικα

magica: Ορίστε;

prince of dakar: κινέζικα ρε συ, κανονικά, κοίτα στο buzz κάτω κάτω

magica: ε οκ, είναι που δεν έχει καλή υποστήριξη το google για να σερβίρει ελληνικές διαφημίσεις

prince of dakar: μα έχει κινέζικη διαφήμιση

magica: εγώ κάτι ερωτηματικά βλέπω

prince of dakar: εμένα μου τα δείχνει κανονικά κινέζικα

magica: καλά πως γίνεται να βλέπουμε άλλο encoding;

prince of dakar: ε μάλλον δε θα έχεις υποστήριξη για κινέζικα

magica: και τι να την κάνω την κινέζικη υποστήριξη ρε; μήπως θα καταλάβαινα τι έγραφε;

(τι μπορεί να συζητάνε 2 blogger στις 3.30 το βράδυ…)

Πολλές φορές στο παρελθόν αναρωτήθηκα τι σημαίνει το xmas που χρησιμοποιούν αρκετοί αντί για το Christmas. Τελικά μόλις πριν λίγο ανακάλυψα τι σημαίνει. Σύμφωνα λοιπόν με ένα βιβλίο του Jeff Rovin με τίτλο “Did you ever Wonder” είναι μια μόδα που ξεκίνησε από την Ευρώπη το 15ο αιώνα και φυσικά έχει τις ρίζες τις στην Ελληνική λέξη Χριστός.

Πριν από αρκετές εβδομάδες ένιωθα μια έντονη ενόχληση στο αριστερό μου χέρι. Ουσιαστικά είχε αρχίσει να μουδιάζει και ο πόνος προχωρούσε σταδιακά μέχρι και τον αγκώνα μου. Κάποιες φορές συνοδευόταν και με πόνους στην πλάτη. Φοβήθηκα αρκετά μήπως πάθω κάτι ξαφνικά.

Παράλληλα εκείνες τις ημέρες σχεδίαζα τη νέα μορφή του BlogSpace και αφιέρωνα αρκετές ώρες για να την υλοποιήσω. Όμως οι συχνές ενοχλήσεις μου, χτυπούσαν μονίμως καμπανάκια.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Κι όμως αυτή η ρημαδιασμένη ελληνική μπλοκόσφαιρα κρύβει απίστευτα διαμάντια και γεννάει φρέσκιες υπέροχες ιδέες.

Δε ξέρω αν έχει γράψει κάποιος άλλος για το νέο blog του cpil με τίτλο the series, μόλις πριν λίγο το παρουσίασε στο blogspace.gr και είχα την τιμή να δω το πρώτο επεισόδιο και να μείνω άφωνη.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Να λοιπόν που για μια φορά το πρόσωπο της χρονιάς του ΤΙΜΕ δεν είναι μόνο ένα. Είμαστε όλοι όσοι συμμετέχουμε ενεργά στο WEB 2.0, τη νέα μορφή του Internet που βασίζεται στην ενεργή συμμετοχή όλων μας. Μέσα από διάφορες εφαρμογές όπως το Wikipedia, το YouTube αλλά και τα Blogs, μοιραζόμαστε γνώσεις, εικόνες, σκέψεις και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά.

Μαθαίνουμε να λειτουργούμε όλοι μαζί σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, μπορούμε να διαχέουμε τις πληροφορίες ανά πάσα στιγμή και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν το Time επέλεξε ως πρόσωπο του 2006 όλους εμάς που συμμετέχουμε στο Web 2.0 κι όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρουν

America loves its solitary geniuses—its Einsteins, its Edisons, its Jobses—but those lonely dreamers may have to learn to play with others.

Άκουσα πριν από λίγο το ορχηστρικό κομμάτι You, The_Universe από το νέο cd του Θανάση Παπακωνσταντίνου “Διάφανος” το οποίο ξεκινάει με τον ήχο ενός μόντεμ που συνδέεται στο ιντερνετ και συνεχίζει με ένα κατεβατό από ονόματα ελλήνων blogger σε αλφαβητική σειρά.

Καταρχήν την θεωρώ πανέξυπνη ως ιδέα, δε νομίζω να έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Αν έχω καταλάβει καλά είναι ένα κομμάτι αφιερωμένο στα παιδιά της ιστοσελίδας Κοιλάδα των Τεμπών, μια ιστοσελίδα φτιαγμένη από fun του Θανάση Παπακωνσταντίνου την οποία φιλοξενεί στο server του ένας πολύ καλός μου φίλος. Την ιστοσελίδα αυτή, επισκέπτεται αρκετά συχνά ο Θανάσης και συνομιλεί με τα μέλη της, από όσο ξέρω ορισμένα άτομα της ιστοσελίδας έχουν πλέον αρκετά καλή σχέση μαζί του.

Όσο γράφω αυτό το κείμενο κρυφογελάω, γιατί προσπαθώ να φανταστώ την αντίδραση συγκεκριμένων αγαπημένων φίλων μου που λατρεύουν τη μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου αλλά δεν έχουν καμμία επαφή με τον κόσμο του ίντερνετ.

Οπότε μάλλον θα αφιερώσω το κομμάτι αυτό στη συγκεκριμένη γνωστή-άγνωστη αρκτουροπαρέα μου.

update: σχετικά με το θέμα γράφει και η evee

Επί 3 εβδομάδες γυρνούσαν όλα τα πονηρά μπαράκια και μάζευαν πόρνες, στριπτηζεζ νταβατζήδες κλπ για να καθαρίσουν την περιοχή. Αφού λοιπόν συγκέντρωσαν περίπου 200 άτομα αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια δημόσια εκδήλωση για να ευλογήσουν τα γένια τους και να ξεφτελίσουν μερικά από αυτά τα άτομα σε δημόσια θέα. Τους επέτρεψαν αν ήθελαν να κρύψουν τα πρόσωπα τους (μεγάλη η χάρη τους) ενώ ταυτόχρονα διάβαζαν στο κοινό τα εγκλήματα τους.

Φαντάζομαι δηλαδή εγώ τώρα τον κάθε καθως πρέπει οικογενειάρχη κύριο που το προηγούμενο βράδυ μπαλαμούτιαζε κάποιο κοριτσάκι κι έβγαζε πάνω του κάθε κρυφό του βίτσιο να στέκεται μαζί με το κοινό και να φωνάζει κατά της πορνείας στην Κίνα…

Πως είπατε;

Να πούμε ευτυχώς δηλαδή που δεν επέτρεψαν και τον λιθοβολισμό;

Περισσότερα μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ.

Α! Ξέχασα να σας πω, ο Υπουργός Εξωτερικών της Κίνας δήλωσε (Reuters) πως κατα τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων του 2008 θα επιτρέψει στους ξένους δημοσιογράφους να κινούνται περισσότερο ελεύθερα μέσα στη χώρα αλλά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες οι ελαστικοί αυτοί κανόνες θα πάψουν να ισχύουν. Για όσους δε ξέρουν, οι δημοσιογράφοι χρειάζονται έγκριση της κυβέρνησης για να δημοσιεύσουν κάτι εκτός Κινας ή για να κινηθούν μέσα στη χώρα.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που για να προχωρήσουν στο μέλλον ψάχνουν την όπισθεν. Ξέρετε τώρα τι εννοώ, όπως μερικά γεροντάκια εδώ στην Ελλάδα που ακόμα σκέφτονται πόσο καλούς δρόμους είχε κάνει τότε ο Παπαδόπουλος και θα ήθελαν πολύ να γύριζαν σε εκείνη τη μαύρη εποχή της Ελλάδας.

Κάπως έτσι λοιπόν, όπως με πληροφόρησε ο N.Ago, έβαλαν λουκέτο στην Ακαδημία των Επιστημών της Αλβανίας θεωρόντας άχρηστο το έργο της και μου ζήτησε να γράψω για αυτό. Ο N.Ago είναι κάτοικος Ελλάδας από την Αλβανία και νοιάζεται για τη χώρα του. Είναι από τις αξιόλογες περιπτώσεις ανθρώπων που γνωρίζω (έστω και δυκτιακά) από τη συγκεκριμένη χώρα και θεωρώ αξιέπαινη την προσπάθεια του.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Άγρυπνη ως συνήθως το πρωί σκάλιζα λίγο ακόμα τους κώδικες μου για το BlogSpace μέχρι που άκουσα φωνές αγωνίας έξω από το σπίτι μου και ενστικτωδώς κατάλαβα πως κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Παράξενο σκέφτηκα, δεν άκουσα τρακάρισμα.

Τόσα χρόνια που μένω εδώ έχω συνηθίσει πλέον τα ατυχήματα. Δε μπορώ να πω ότι είναι υπερβολικά κεντρικός δρόμος όμως για κάποιο ηλίθιο λόγο οι οδηγοί δε προσέχουν το STOP στη γωνία. Κάποια στιγμή οι δρόμοι έγιναν μονόδρομοι και ελλατώθηκαν κάπως και τα τρακαρίσματα σε 2-3 το μήνα. Ευτυχώς κανένα από αυτά δεν είχε ιδιαίτερα άσχημο τέλος για κάποιον επιβάτη.

Αυτή τη φορά όμως δεν ακούστηκε ο γνωστός θόρυβος της λαμαρίνας, μοναχά φωνές ακούστηκαν. Άνοιξα την πόρτα μου και είδα στην απέναντι γωνία μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας πεσμένη στο δρόμο και ακίνητη. Στα χέρια της κρατούσε ακόμα τις σακούλες από το supermarket ενώ λίγα μέτρα πιο μπροστά είχε σταματήσει το διερχόμενο λεωφορείο.

Διαβάστε τη συνέχεια »