Κι όσο κι αν το δοκίμασα αποσυνδεμένη, επέμενε εκεί, να δείχνει πάντα τσεκαρισμένο το Blogger με τον κέρσορα να αναβοσβήνει απαιτητικά στο πεδίο του Username. Χαμογέλασα καθώς σκεφτόμουν πως λάθος δε μπορεί να γίνει αν το χέρι κάποιου δεν επιλέξει να τσεκάρει το Anonymous…

choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης
Φωτογραφία: Θοδωρής

Σήμερα βρήκες να λείπεις;

Λάθος μέρα διάλεξες σου λέω. Θα σου έφτιαχνα και εσένα ένα καφεδάκι να κάτσουμε παρέα στο μπαλκόνι να τους χαζεύουμε ρε μάνα. Έτσι για να βγάλεις το άχτι σου.

Πόσα χρόνια μένουμε εδώ ρε μάνα; Κάτσε να θυμηθώ. Το 1979 ήτανε θαρρώ που ήρθαμε. Θυμάσαι ρε μάνα; Πιτσιρικάκι εγώ κι εσύ να λες απελπισμένη πως θα μας φάνε οι λύκοι εδώ που ήρθαμε. Δεν είχε λύκους μάνα, αλήθεια σου λέω, μόνο χωματόδρομους είχε και δυο-τρεις γείτονες. Αλλά είχαν όραμα μάνα, μετά μας φτιάξανε και δρόμους να μην γεμίζουμε λάσπες. Θυμάσαι μάνα τότε που μαζευόταν όλη η γειτονιά και πήγαινε με τα πόδια στο δημαρχείο για να πετάξει αυγά; Αρχές του ‘80 ήτανε και πιο εύκολο θα ήταν να μαντέψεις τους αριθμούς του λόττο που δεν υπήρχε τότε παρά το ποιές ώρες θα είχαμε νερό στα σπίτια μας.

Που είσαι ρε μάνα σήμερα που δεν έπρεπε να λείπεις;

Πόσες σκούπες χάλασες ρε μάνα από τότε; θυμάσαι; Κάθε πρωί ξυπνάς και καθαρίζεις το δρόμο από τα σκουπίδια και τα πεσμένα φύλλα των δέντρων.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μπεζ καναπές

που έκανε το λάθος να βρεθεί στο pc μου…

κι έτσι μεταμορφώθηκε σε έναν πολυθέσιο κόκκινο καναπέ

για το header του e-saloni

Και εκεί που ακούω αμέριμνη ως συνήθως το rockradio online…

ξαφνικά ακούω πενιές μπουζουκιού!

ώπα λέω τι έγινε… δε μπορεί… εγώ rockradio ακούω…

οι πενιές του μπουζουκιού επέμεναν όμως σε γνωστή μελωδία και μια φωνή άρχισε να τραγουδάει “knock knock on the heavens door…”

…………………………

…………………………………………………………….

HELPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP

Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα. Έχω αναλωθεί τόσο πολύ αυτές τις μέρες με σχόλια εδώ κι εκεί που ήταν καλύτερα να κάνω αποτοξίνωση παρέα με κώδικες και να μαλώνω μόνο με τα div και τα css που δε γουστάρουν τον Internet Explorer απ’ ότι μου εμπιστεύθηκαν ψιθυριστά.

Ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο καφέ τελειώσαν και τα τσιγάρα μου. Κώδικας χωρίς τσιγάρα δε παλεύεται και το μαγαζάκι στη γωνία θα άνοιγε στις 7.00 όπως κάθε μέρα. Έτσι αποφάσισα να κάνω μια επίθεση στο νεροχύτη για να εξουδετερώσω τα άπλυτα πιάτα που κόντευαν να φτάσουν μέχρι το ταβάνι και να ξεγελάσω λιγάκι το χρόνο. Συνήθως σε τέτοιες ανιαρές διαδικασίες σκέφτομαι ότι να ‘ναι. Κι έτσι έγινε το flashback…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια χώρα μακρινή ζούσε μια φυλή ινδιάνων. Ο ινδιάνος αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα.

Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε:
“Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη. Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου;”

“Όχι”, του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα.

Την επόμενη μέρα η αγνή κοπέλα προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της,
“Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμα του και να γίνω γυναίκα του;”

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μου τη σπάνε οι καυγάδες

“Έλα με θυμάσαι είμαι ο φίλος του “τάδε” που είχαμε μιλήσει πριν μήνες για να κάνεις την ιστοσελίδα του πατέρα μου.”

- “Ναι σας θυμάμαι”, του απαντάω.

- “Θα το φτιάξουμε τώρα, πότε μπορείς να περάσεις από το σπίτι να το δούμε;”

- “Έχετε συγκεντρώσει το υλικό που θέλετε να βάλουμε στο site;”, τον ρωτάω

- “Τι χρειάζεσαι από εμάς;”

- “Φωτογραφικό υλικό και τα κείμενα που θέλετε να βάλουμε.”, του απαντάω.

- “Οκ θα το κανονίσουμε όπως θα έρθεις, πότε σε βολεύει;” μου λέει

Στο διάστημα αυτό παίζουμε το σπασμένο τηλέφωνο μέχρι να βρούμε μια μέρα και ώρα που βολεύει και τους τρεις μας. Τελικά κανονίζουμε μέρα και ώρα που θα πάω… “σπίτι τους”, και κλείνω το τηλέφωνο.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Ήταν μια όμορφη νύχτα στα τέλη του Νοέμβρη, και το Νοέμβρη όπως ξέρετε η δύναμη των πνευμάτων αυξάνει στο μέγιστο.

Το ομορφότερο κορίτσι όλων των νησιών, ξεκίνησε να πάει μέχρι την πηγή για να γεμίσει νερό, όμως καθώς περπατούσε το πόδι της γλύστρισε και το κορίτσι έπεσε στο έδαφος. Θεώρησε πως είναι κακός οιωνός και όπως σηκώθηκε και κοίταξε γύρω της, της φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα παράξενο και άγνωστο τόπο. Όλα γύρω της έμοιαζαν να είναι διαφορετικά, λες και κάποιος τα μάγεψε και μεταμορφώθηκαν.

Σε μικρή σχετικά απόσταση από εκεί που βρισκόταν, διέκρινε μια μεγάλη συντροφιά μαζεμένη γύρω από μια εκθαμβωτική φωτιά . Προχώρησε αργά προς το μέρος τους ώσπου βρέθηκε ανάμεσα στην παρέα. Εκείνοι παρέμειναν σιωπηλοί να την κοιτάζουν και τότε η κοπέλα φοβήθηκε και γύρισε να φύγει μακρυά τους, αλλά δε μπορούσε.

Διαβάστε τη συνέχεια »