Τελευταία ημέρα του Αυγούστου σήμερα, μα το βράδυ που πέρασε δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια φθινοπωρινή νύχτα. Ο αέρας λυσσομανούσε και γέμιζε με σκόνη και φύλλα το πάτωμα μου από το ανοιχτό παράθυρο.

Τζάμπα καθάριζα δηλαδή χθες.Κι εκεί που άλλες νύχτες δεν αντέχαμε τη ζέστη, χθες το σεντόνι δε μου ήταν αρκετό για να σκεπαστώ κι έψαχνα να βρω μια λεπτή κουβερτούλα για να χουχουλιάσω.

Λατρεύω το φθινόπωρο σας το είπα; Μαζί του έρχεται και η φίλη μου η βροχή και μου κρατάει συντροφιά την ώρα που σιγοτραγουδά. Σε λίγο τα φύλλα θα αρχίσουν να κοκκινίζουν και μετά θα πέσουν από τα δέντρα σχηματίζοντας κόκκινα χαλιά στους δρόμους.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Διάβασα ένα υπέροχο άρθρο στο ένθετο της Καθημερινής και αποφάσισα να ψάξω λίγο περισσότερο για το Μουσείο Αφής.

Σε ένα κόσμο που συνήθως απαγορεύεται να αγγίζουμε τον πλούτο του παρελθόντος δημιουργήθηκε στη χώρα μας ένα μουσείο στο οποίο υπάρχουν αντίγραφα των μεγαλύτερων έργων τέχνης που μας προκαλούν να τα αγγίξουμε να τα νιώσουμε στα ακροδάχτυλα μας και να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο.

Το Μουσείο Αφής δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1984 σαν μια προσπάθεια που θα δώσει την ευκαιρία σε άτομα με προβλήματα όρασης να γνωρίσουν την πολιτιστική μας κληρονομία.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μόλις ήρθε η απάντηση από την οργάνωση “Γιατροί Χωρίς Σύνορα” σχετικά με την καταγγελία που έκανα επωνύμως για ελληνικό Blog που εκμεταλλευόμενο το λογότυπο και την αναγνωρισιμότητα τους επεδίωκε να βγάλει χρήματα με τη χρήση διαφημίσεων καζίνων.

Συγκεκριμένα στο ελληνικό blog “plakitsa.com” υπάρχει στο κάτω μέρος των σελίδων Banner των Γιατρών χωρίς σύνορα και ο ιδιοκτήτης του blog μας προτρέπει να πατήσουμε στα διαφημιστικά που ακολουθούν (τα οποία είναι καζίνο) ώστε να κατατεθούν κάποια χρήματα στην οργάνωση.

Συγκεκριμένα αναφέρει: “Ας βοηθήσουμε όλοι μαζί τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα να συνεχίσουν δυναμικά το έργο τους. Είναι απλό, κάντε κλικ στα παρακάτω 3 διαφημιστικά μηνύματα, και 1 euro θα καταθετηθεί στο ταμείο δωρητών. “Μετά από επώνυμη καταγγελία μου στην οργάνωση των Γιατρών χωρίς σύνορα, έλαβα την εξής απάντηση:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έκλεινα τα μάτια μου χθες το βράδυ και προσπαθούσα να φέρω την εικόνα του δάσους στο μυαλό μου, σκεφτόμουν ότι δε θα το ξαναδώ, ότι πλέον είναι στάχτες, σκεφτόμουν επίσης πως δεν είχα ούτε μια φωτογραφία για να θυμάμαι το δάσος που αγάπησα.

Τις πρώτες πρωινές ώρες, μετά από πολλές ώρες αγωνίας έμαθα ότι ο μικρός μου θησαυρός την γλύτωσε. Όχι, δεν είναι το κτήμα ο θησαυρός μου αλλά το δάσος γύρω του, διότι αν καιγόταν το δάσος δε θα ήθελα να ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί.

Πολλές φορές σκέφτηκα στη ζωή μου πως θα ήθελα να βρίσκεται σε κάποια άλλη περιοχή κι όχι στο πολυσύχναστο Πευκοχώρι. Με εκνεύρισε όταν εκείνο το beach bar πήγε κι άνοιξε στο σημείο που συνήθιζα να κάνω μπάνιο στο Γλαρόκαβο, με εκνευρίζει όταν κατ’ ανάγκη πρέπει να κατέβω στο χωριό και πρέπει να ψάχνουμε 2 ώρες να παρκάρουμε κάπου, με εκνευρίζουν πολλά στην περιοχή όπως καταλαβαίνετε αλλά σίγουρα δε με εκνευρίζει ο χωματόδρομος και η απουσία ρεύματος και νερού στο κτήμα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δε πρόλαβα ακόμα να σε χαρώ, στο είχα υποσχεθεί πως κάποτε θα έρθει η μέρα

Μη καείς σε παρακαλώ

γιατί;

Να διαβαστεί οπωσδήποτε!

Yποκλίνομαι για το κείμενο σου oistros, σε ευχαριστώ απο ψυχής…

Άλλη μια ήσυχη νύχτα παρέα με αγαπημένη μουσικούλα στον υπολογίστη μου. Να φτιάχνω, να χαλάω, να σκέφτομαι, να ψάχνω. Το BlogSpace, το νέο δικτυακό μου μωρό δηλαδή, έχει πολλές απαιτήσεις απο μένα (ή μήπως έχω εγώ πολλές απαιτήσεις απο εκείνο; δε το έχω διευκρινήσει ακόμα). Το βλέπω όμως κάθε μέρα να μεγαλώνει και χαίρομαι. Νιώθω την παρουσία των ανώνυμων επισκεπτών που έρχονται να δουν τι καινούργιο υπάρχει και χαμογελάω. Θυμάμαι ένας φίλος κάποτε μου έλεγε πως οι ανώνυμοι επισκέπτες είναι λαθραναγνώστες, εγώ δε το βλέπω έτσι ακριβώς. Σίγουρα αποκτάς μια άλλη σχέση μαζί τους όταν παύουν να μένουν αμέτοχοι, μια και αποκτούν ύπαρξη, όνομα, μαθαίνεις σιγά σιγά τον τρόπο σκέψης τους πάνω σε διάφορα θέματα, γίνεσαι φίλος τους ή ακόμα και εχθρός τους. Όμως και πάλι ακόμα και σαν ανώνυμοι επισκέπτες αφήνουν τα χνάρια τους, σου δείχνουν την αποδοχή τους σε αυτό που κάνεις και έτσι λαμβάνεις ενέργεια για να συνεχίσεις να προσπαθείς.

Φροντίζοντας το νέο μωρό όμως παραμέλησα αυτό, το πρώτο μου μωρό, το ιστολόγιο μου. Έκανα ένα καφέ, άναψα ένα τσιγάρο και κοιτώντας την οθόνη του υπολογιστή μου σκέφτηκα ακριβώς αυτό: “…και εγώ τώρα που να γράψω;”

Διάβασα σε ένα Blog ότι σε λίγες μέρες θα είναι ορατός ο πλανήτης Άρης με γυμνό μάτι.
Ενθουσιάστηκα φυσικά και θέλησα να το μοιραστώ με φίλους. Ευτυχώς μια πολύ καλή φίλη με οδήγησε στην ιστοσελίδα του Εθνικού Αστεροσκοπείου για να δω πως δεν υπάρχει ανάλογη αναφορά.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές για το iq διαφόρων καρικατούρων που κυκλοφορούν στο ίντερνετ. Δε τολμάς να μπεις σε μια δικτυακή κοινότητα και ξεκινάνε το κυνήγι ανελέητα.

Η πλάκα είναι πως βαριούνται ακόμα και να γράψουν οπότε τα copy-paste μηνύματα δίνουν και παίρνουν. Στα τόσα χρόνια μου Online νομίζω πως έχω ακούσει τα πάντα πλέον. Έχω αρχίσει ακόμα και να τους ταξινομώ σε κατηγορίες. Θα μου πείτε πως δε γίνεται να ταξινομείς έναν άνθρωπο τόσο απλά, όμως το θέμα είναι πως μόνοι τους αυτοταξινομούνται μέσω του λόγου τους.

Θέλεις να με δεις να τον παίζω για σένα στο msn με ρωτάει ένας, σιγά ρε φίλε αν ήθελα να δω τσόντα θα πήγαινα να νοικιάσω μια, εσένα το μικροτσούτσουνο θα έβλεπα; τα videoclub να κλείσουν δηλαδή; Φυσικά αρκετοί είναι αυτοί που θέλουν να δουν εσένα να μαλακίζεσαι, τσόντα δωρεάν δηλαδή, αν γούσταρα να μαλακίζομαι δημοσίως ρε φιλαράκι θα το έκανα και επάγγελμα να βγάζω και κανένα φράγκο, εσένα θα περίμενα νομίζεις;

Κάθονται σαν τους μαλάκες στον υπολογιστή τους με το πουλί στο χέρι και η μόνη τους έννοια είναι να βρουν το θύμα που θα τους βοηθήσει να την παίξουν. Δεν έχει σημασία πως θα μοιάζει το θύμα, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει αρκεί να τους κάνει τα χατήρια. Φυσικά δεν έχει απολύτως καμία σημασία και η προσωπικότητα του ατόμου που θα βρουν, αν ήθελαν να φιλοσοφήσουν θα άνοιγαν κανένα βιβλίο αντί να κάθονται στο ίντερνετ.

Και ξέρεις ε; πίσω από αυτούς τους υπολογιστές βρίσκονται φαινομενικά οικογενειάρχες άνθρωποι με δόξα και τιμή, αγάμητοι από χρόνια και ξεχασμένοι από τον καιρό που τις άλλες ώρες γκρινιάζουν για την μοναξιά τους και την ανυπαρξία επικοινωνίας στις μέρες μας. Βρίσκονται και πιτσιρικάδες που ακόμα δεν ξέρουν πως να ξεφορτωθούν την παρθενιά τους και ορέγονται ξεψαρωμένες τριαντάρες να γίνουν δασκάλες τους. Πίσω από αυτούς τους υπολογιστές μπορούμε να βρούμε τον (κατά τα άλλα) πιστό σύντροφο μας, τον πατέρα μας, το γείτονα μας, τον κολλητό μας κλπ κλπ

Κρυμμένοι όλοι πίσω από την ανωνυμία βγάζουν τα απωθημένα τους κι όταν κάνω την εξής απλή ερώτηση: “Θα μιλούσες έτσι σε μια άγνωστη στο δρόμο;” κολλάνε όλοι και δεν ξέρουν τι να πουν. Τι να πεις ρε μπάρμπα που έχεις την εντύπωση πως μπήκες σε μπουρδέλο και διαλέγεις την πουτάνα που θα σου κάνει τα γούστα σου αμισθεί.

Κάπου εκεί μέσα είναι και εκείνος… διαφορετικός από όλους αυτούς…

Κάπου εκεί μέσα είναι και εκείνος που αναζητά τη δική του ουτοπία…

Κάπου εκεί μέσα είμαι και εγώ, μικρή σταγόνα στον ωκεανό…

χάνομαι, εξαφανίζομαι, εκνευρίζομαι, αγαπάω…

αλλά τι σημασία έχει…

Υ.Γ. Κι αν είδες τον εαυτό σου μέσα σε αυτό το κείμενο, φτου σου αγόρι μου να μη σε ματιάξω κιόλας.

Γυρνούσα σπίτι μου αργά το βράδυ μετά απο μια βόλτα με φίλους στη Ναυαρίνου. Λίγα μέτρα πριν φτάσω στη φωλιά μου άκουσα μια γνώριμη φωνή, κοντοστάθηκα και προσπαθούσα να αφουγκραστώ την πηγή προέλευσης της διότι δεν έβλεπα τίποτα γύρω μου. Η φωνή συνέχισε να με καλεί με περισσότερη αγωνία τώρα. Εντόπισα τον ήχο μέσα απο την είσοδο της γειτονικής μου πολυκατοικίας. Πλησίασα για να σιγουρευτώ μα μέσα μου το ήξερα ήδη πως ήταν εκείνος. Ο αλανιάρης μου λοιπόν ήταν εγκλωβισμένος εκεί μέσα και με καλούσε γεμάτος αγωνία, δε ξέρω πως ένιωσε την παρουσία μου, μα την ένιωσε καθώς περνούσα…

Ευτυχώς που η κυρα Ισμήνη (ναι η μάνα μου είναι αυτή) είχε το θάρρος με τους ενοίκους της πολυκατοικίας (και το θράσος θα έλεγα) ώστε να χτυπήσει τα κουδούνια μέσα στη μαύρη νύχτα για να απεγκλωβιστεί ο μικρός αλανιάρης…

Υ.Γ. Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν σε περαστικό άγνωστο φωτογράφο που γοήτευσε ο μικρός αλανιάρης μου…