Την Τρίτη 29 Απριλίου 2008 στις 9:30 το βράδυ, στη διασταύρωση της λεωφόρου Χαλανδρίου με την οδό Σουλίου (έξω από τα Jumbo), ΙΧ αυτοκίνητο συγκρούστηκε με μηχανή, με αποτέλεσμα ο οδηγός της να τραυματιστεί σοβαρά και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
Ένα ταξίδι στα όνειρα όπως λένε ο Gustavo και η Elke που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και τους ακούω σε ραδιοφωνική εκπομπή (Ράδιο Θεσσαλονίκη). Θα μείνουν εδώ μερικές ημέρες και μετά θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Τουρκία.
Μου αρέσουν όσοι προσπαθούν να αγγίξουν τα όνειρα τους χωρίς να σκέφτονται τα εμπόδια. Ο Gustavo ξεκίνησε το ταξίδι μόνος του με 2000$ το 2003 και έχει καταφέρει να συνεχίζει μέχρι σήμερα με τη βοήθεια του κόσμου. Την Elke την συνάντησε στη συνέχεια, όταν δέχτηκε να τον φιλοξενήσει στο σπίτι της στην Ισπανία. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και συνεχίζουν πλέον μαζί το ταξίδι.
Ουσιαστικά τα έσοδα τους προέρχονται από κάποια άρθρα που στέλνουν σε θεματικά περιοδικά, μέσω των φωτογραφιών που βγάζουν, αλλά και με τη βοήθεια του κόσμου.
Όποιος πιστεύει στα όνειρα και θέλει να τους βοηθήσει στο ταξίδι τους, ας το κάνει. Άλλωστε το μήνυμα που μας στέλνουν είναι το “Μην πιστεύετε πως κάτι είναι αδύνατον”
Και κάτι τελευταίο που κλέβω από την εκπομπή που ακούω ( ε φαντάζομαι πως θα είναι κατανοητό αυτό για το Ράδιο Θεσσαλονίκη) είναι πως τα παιδιά θα βρίσκονται το Σάββατο στη βόρεια πύλη της Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη. Όποιος θέλει να τους γνωρίσει είναι ευπρόσδεκτος.
Δε μπορώ να πω ότι γνωρίζω τις συνήθειες άλλων χωρών, όμως τράβηξε την προσοχή μου μια αναφορά που άκουσα σε τοπικό ραδιόφωνο την περίοδο του Πάσχα. Είχε τηλεφωνήσει κάποιος Έλληνας, μετανάστης σε πόλη της Γερμανίας (το ραδιόφωνο ακούγεται και δορυφορικά και μέσω internet) για να ευχηθεί στην οικογένεια του για το Πάσχα.
Τον ρώτησε θυμάμαι ο παρουσιαστής πως θα περάσουν το Πάσχα στη Γερμανία και που θα ψήσουν. Εκείνος τότε ανέφερε για ένα μικρό κομμάτι γης που τους νοικιάζει η πόλη περιγράφοντας ουσιαστικά μια κατάσταση που έμοιαζε με μικρό οικόπεδο-μπαξέ.
Η ΕΡΤ (αυτή που πληρώνουμε με το έτσι θέλω) (δεν έχω τηλεόραση καρδιά μου) αποφάσισε να λογοκρίνει κόψει τις εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου επειδή ενοχλούσαν δεν τους άρεσαν.
Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.
Είναι βλέπεις και το συμφέρον ο φίλος κινεζικός λαός που πρέπει να προωθήσουμε ως χώρα. Αυτός που σας είπε ότι το ρεπορτάζ δεν έχει σύνορα, ψέμματα σας είπε. Και σύνορα έχει και φίμωτρα έχει, γιατί σας φαίνεται περίεργο που κόψανε τις εκπομπές;
Σκεφτόμουν πριν από λίγο, πως η συγκεκριμένη απεργία είναι η καλύτερη ευκαιρία για την Κυβέρνηση να προωθήσει τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Έχει ηρεμήσει λίγο η πόλη από την κίνηση. Τι να σου κάνουν οι παγκόσμιες ημέρες ποδηλάτου, χωρίς αυτοκίνητο και μέσων μαζικής μεταφοράς, άχρηστες είναι σε σχέση με μια τέτοια απεργία.
Λέω να την καθιερώσουμε την απεργία και να την γιορτάζουμε μια εβδομάδα κάθε χρόνο. Καλό θα μας κάνει.
Για να πω την αλήθεια δε μου έλειψε καθόλου ο πολιτισμός όσες ημέρες έλειπα. Στο κτήμα μέτρησα να περνάνε συνολικά 3 αυτοκίνητα στο δρόμο, το ένα ήταν αγροτικό μηχάνημα. Μπορούσα να μετρήσω ακόμα και τα μακρινά φώτα που ήταν λιγότερα από δέκα, όμως σίγουρα δε μπορούσα να μετρήσω τα αστέρια που έβλεπα κάθε νύχτα.
Επέστρεψα με ένα κατακόκκινο από τον ήλιο πρόσωπο, παρόλο που έβρεχε συνεχόμενα 2 ημέρες και είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο. Η μικρή ξυλόσομπα δε με γλύτωσε από ένα ελαφρύ κρυολόγημα αλλά ακόμα και με αυτό γελάω, είναι αχτύπητος συνδυασμός το κρυολόγημα με το ψιλοτσουρουφλισμένο πρόσωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Θα αφήσω πίσω για λίγες ημέρες το σπίτι και τον υπολογιστή μου, για να ξαναδώ το δάσος που γλύτωσε. Έτσι το λέω πια, μια και ήταν το τμήμα που κατάφερε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά της Χαλκιδικής.
Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.
Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…
Δε ξέρω με τι ρυθμούς αναπτύσσονται τα πράσινα μπαλκόνια στις πόλεις, προσωπικά δεν αντέχω τα μπαλκόνια χωρίς φυτά.
Γνωρίζω όμως πως υπάρχουν άτομα που δε συμπαθούν καθόλου τα φυτά στα μπαλκόνια και τα προτιμούν ολόαδεια. Ένας γείτονας μου για παράδειγμα τα θεωρεί γρουσούζικα (!) και η καλύτερη μου φίλη τα απεχθάνεται στο σπίτι της, παρόλο που της αρέσει να τα βλέπει στη φύση.
Εκτός από τα μπαλκόνια όμως, υπάρχουν και εκείνες οι μουντές, άσχημες και γκρίζες ταράτσες μας. Κι ίσως είναι αυτές που μπορούν να καταρρίψουν επιτέλους το μύθο τη γνωστή σχέση ανάμεσα στη μοναξιά και τις κεραίες των τηλεοράσεων.
Κατοικώ σε ημιυπόγειο συνοικίας της Θεσσαλονίκης και έχω ήδη ένα γάτο ως κατοικίδιο. Αλλά επειδή μου αρέσουν τα άγρια ζώα και πουλιά λέω να αγοράσω - και μάλιστα νόμιμα με σφραγίδα Δασαρχείου - μερικά αρπακτικά για να τα χαζεύω το πρωί που ξυπνάω. Φυσικά θα φροντίσω να περάσουν πρώτα από εκπαιδευση ώστε να μπορούν άνετα να τραβάνε τα φτερά τους και να παίζουν μαζί τους οι δυο ανιψιές μου όταν μεγαλώσουν λιγάκι ακόμα. Θα τα προσέχω πολύ και θα τους φτιάξω και ένα κλουβί σε μια γωνία του σπιτιού για να ζήσουν άνετα το υπόλοιπο της ζωής τους, αν δε τα ξεκάνω πρώτα από την κακομεταχείριση.
ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΡΕ;
